سالها قبل مطلبی خوندم در مورد تصادفات جاده ای با حیوانات که با محاسبات دقیق میگفت برخورد خودرویی با سرعت 100 کیلومتر به یک سگ 40 کیلویی، ضربه ای معادل چند تُن به ماشین وارد میکنه. راستش دو روزه از کار و زندگی افتادم و مشغول ولگردی اینترنتی هستم تا بتونم اصل این مقاله رو پیدا کنم تا بتونم اعداد و ارق...

به نظر میرسه ما انسانها در بسیاری از مواقع و شاید در بخشی از زندگی از افراد و شخصیت های محبوبمون به هر دلیلی (خواسته یا ناخواسته) تقلید می کنیم. اگر از دغدغه بعضی افراد جامعه (که تعدادشون هم کم نیست) در راستای سفارشی سازی اندام به نفع سلبریتی مورد علاقه شون (از بینی و گونه ها تا هرجای دیگر بدن!) چشم...

فکر میکنم با این میزان مصرف اینترنتم چشم دنیا رو کور کرده باشم! مثلاً یک طرح 3 ماهه می گیرم با 10 گیگ حجم. سه ماه که تموم میشه بازم حجم اینترنت اضافه میاد! علیرغم اینکه طرح شبانه رایگان یا نیم بها رو هم استفاده نمی کنم و همچنین تمامی ورود کنندگان به منزل حقیر هم رمز رو در اختیار دارن. احتمالاً اگه

خدا از سر تقصیراتم بگذره که در پست قبل چه تهمت های ناروایی رو به ننه قمر بیچاره وارد کردم! دیشب بعد از محکم کاری و قفل و زنجیر کردن مودم، بازهم روند کم شدن وحشتناک حجم اینترنت ادامه داشت. بطوریکه در کمتر از 5 ساعت چیزی نزدیک به 3 گیگ از حجم کسر شد! بدون هیچ دانلود یا استفاده زیاد (فقط باز کردن چند

امشب قصد دارم اولین درسهای زندگی که در سالهای اولیۀ عمرم کسب کردم و اتفاقاً نقش حیوانات هم در اونها بسیار پررنگ بود رو خدمتتون عرض کنم: ************************************* «پرده اول» حوالی سالهای 58 یا 59 بود. شبی در تلویزیون سیاه و سفید خونه مون، بعد از اتمام برنامۀ کودک که جذاب ترین قسمتش هم نقش

پارسال مطلبی نوشتم که گویا به مذاق بعضیها خوش نیومد و مورد عنایت برخی از عزیزان قرار گرفت مخصوصاً آقای مهندس بزرگواری که در زیر پست هرچه لایق والده و همشیره خودش بود رو نثار بنده و خانواده ام کرد! که البته بنده از بزرگواریشون(!) تشکر کردم و بر خلاف نظر بعضی از دوستان که خواستند این مطلب رو حذف کنم

قصد دارم از 2 اشتباه مرگباری که در حوزه کاری و طی این سالها انجام دادم بنویسم. اشتباهاتی که مقصرش تماماً خودم بودم اما خدا رو شکر هردوشون بخیر گذشت. هرچند نوشتن در مورد اشتباهات شاید برای امثال بنده و همکارانم حرکتی غیر حرفه ای محسوب بشه و در رزومه مون تاثیر نامطلوبی به جا بذاره. اما در واقع چندان ا

شکی نیست که برای رسیدن به هر هدفی، تلاش و کوشش مهمترین پارامتر مورد نیاز بوده و هست (و احتمالاً هم خواهد بود) ولی به نظر میرسه با گذشت زمان مصداقهاش کمی متفاوت شده. مثلاً تا دیروز، اگه به مدد شاگردی نزد فلان استاد تراشکار، تبدیل به یک تراشکار ماهر میشدیم، نیازی به زحمت اضافی برای دیده شدن و موفق شدن

دیشب سمینار تابستانه آلتون برگزار شد و از بنده هم دعوت کردن که برم دور هم باشیم. البته نه از اون دورهمی ها! دیگه از ما گذشته دوستان :-) بهرحال برای امثال بنده که آدم حسابم نمیکنن و هیچ جا راهم نمیدن فرصت خوبی بود برای دیدن دوستان قدیم. موقع حرکت ترجیح دادم رانندگی نکنم و با آژانس برم. زنگ زدم ماشین

مرد در شلوغی خیابون دوبله توقف کرده و منتظر خودرویی بود که می خواست از پارک بیاد بیرون تا به جاش پارک کنه و بره داخل بانک. ولی به نظر میرسید راننده خودرو، نیاز به جای پارک مرد رو احساس کرده و احتمالاً اونو فرصتی دیده بود برای اعمال قدرت! چرا که با خونسردی مشغول صحبت با موبایلش بود. مرد هم داشت توی

چند روز قبل مطلع شدم که همکاری صمیمانه بین دو هنرمند ارزشمند کشورمون جناب آقای امین زندگانی و همسر محترمشون سرکار خانم الیکا عبدالرزاقی با برند آلتون به پایان رسیده و دو سلبریتی دیگر توسط شرکت الباگاز (تولیدکننده محصولات آلتون) به مردم معرفی شده که البته این اطلاع رسانی تا به این لحظه منحصر به شبکه

رضا: سلام مریم جان. رسیدن بخیر مریم(باتعجب): سلام. خوبی؟ عجب! بعد از 20 سال هیچ تغییری نکردی. هنوزم که سبیلاتو نزدی. رضا: خب نباید هم تغییر کنم!! ولی تو از آخرین باری که تو اتوبوس دیدمت خیلی شکسته شدی. مریم: آره. سالها تلاش و کوشش از یک طرف، این بیماری هم از طرف دیگه داغونم کرد. رضا: در عوض، 20 سال

بر اساس پرسش و پاسخ ها و رد و بدل شدن کامنتهای فراوان طی این چند روز با تعدادی از دوستان عزیز پیرامون پست مربوط به تجربه همکاری با سازمان های بزرگ احساس کردم بد نیست کمی این موضوع رو تکمیل تر کنم. ببینید عزیزان. اکثریت قریب به اتفاق ما در زمان تحصیل اهدافی رو برای آینده خودمون ترسیم کردیم. البته در

قبل از شروع باید اعلام کنم که برای خوانندگان حساس به حفظ شخصیت و کرامت انسانها خوندن این مطالب ناراحت کننده بهیچوجه توصیه نمیشه. همچنین لازم به ذکره که این نوشته در گروه سنی 18+ در نسلهای قبل و 8+ در نسل جدید قرار دارد! آداب شب زفاف «به روایت مرحوم استاد جعفر شهری» «... اطاق را برایشان خلوت کرده و ع

چند روزه که وضعیت از روال عادی خارج شده. از یک طرف کارها گره خورده و وضعیت بازار داغونه و نگرانی اولیه بابت عدم رسیدن به تارگت سالیانه شرکت در کنار گرمای هوا داره آزاردهنده میشه و از اونطرف همسرم در بیمارستان بستریه و خلاصه اینکه یه پام شرکت اولیه، یه پام شرکت دومی، یه پام خونه، یه پام بیمارستان (ف

پیرو پست قبلی اینجانب و اظهار لطف دوستان عزیز که به رسم ادب از تک تک اونها در صفحات شخصیشون تشکر شد (و در اینجا هم بصورت عمومی یکبار دیگه تشکر میکنم) یکی از هموبلاگی های عزیز، کادوی شخصی اینجانب رو ارسال فرمودن که ضمن تشکر فراوان اینجا قرار میدم. بدون شک زحمت این دوست عزیز و مخصوصاً زمان ارزشمندی

دقایقی قبل، چهل و دومین برگ دفتر زندگیم بسته شد و وارد چهل و سومین سال زندگی خود شدم. به قول معروف پیر شدیم رفت هرچند جوونیمون هم چندان ...ی نبودیم! از بچگی میانسالی رو دوست داشتم و هنوز هم دارم. مخصوصاً با اون بخش موهای جوگندمی خیلی حال میکنم! هرچند موهای سرم هنوز تمایلی به رنگ عوض کردن نشون نمیدن

این مطلب در پاسخ به دوست عزیزیه که در مورد مشکل ایجاد شده در محیط کارش (بابت حس عدم اعتماد از سمت کارفرما و همچنین وجود دوربین مداربسته و دستگاه شنود که حس خوبی رو منتقل نمیکنه) از بنده مشورت خواسته بود و بر این اساس که احساس کردم شاید ممکنه به درد دیگران هم بخوره بصورت عمومی پاسخم رو منتشر کردم: عل...

این مطلب در پاسخ به دوست عزیزیه که در مورد مشکل ایجاد شده در محیط کارش (بابت حس عدم اعتماد از سمت کارفرما و همچنین وجود دوربین مداربسته و دستگاه شنود که حس خوبی رو منتقل نمیکنه) از بنده مشورت خواسته بود و بر این اساس که احساس کردم شاید ممکنه به درد دیگران هم بخوره بصورت عمومی پاسخم رو منتشر کردم: عل...

محبت و لطف دوستان به حقیر یکی از نعمت هاییه که امیدوارم بتونم قدرش رو بدونم. مدتها قبل یکی از عزیزان این کامنت رو فرستاده و بنده هنوز هم نتونستم مرز شفافی بین تشویق و ... توش پیدا کنم! نظر شما چیه؟ البته این بزرگوار از دوستان متممی ما هستن و کلی خدمتشون ارادت داریم :-)))